tag:blogger.com,1999:blog-72727702011-04-21T15:53:22.475-07:00mitilathttp://www.blogger.com/profile/08872053363062023124noreply@blogger.comBlogger11100tag:blogger.com,1999:blog-7272770.post-1089916547715614892004-07-15T10:16:00.000-07:002004-07-15T11:35:47.716-07:00<p dir="rtl" align="center"><font face="tahoma"> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> از <br /> <br /> <font face="tahoma" color="#FF0000"><strong>میتیلات</strong></font> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /><font face="tahoma" color="#0000FF"> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> « ... که فسق در همه جا یُمنی عظیم دارد ! » <br /> <br /> <strong>عبید ِ زاکان</strong> <br /> ( صد پند ، ش 90 ) <br /> <br /> هزل ( در جامعه ای که گروش ِ ریا آن را با بدترین طرد و طعن ها <br />فسق فرا می نماید ) نوعی حرکت ِ درونی به سوی ِ چیرگی بر غرور و تعصّب و خامی است ، و ازین رو گونه ای سلوک ِ بی واسطه به شمار می رود. <br /> <strong>میتیلات</strong> <br /> امرداد 77 <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <strong>( 1 )</strong> <br /> <br /> <strong>اندر مذاکره . به یاد عبید ِ زاکان </strong> <br /> <br />شبی کیر با کُس به نجوای ِ گرم <br />همی گفت کای تنگ ِ شیرین چو جان <br />من این قامت ِ همچو شمشاد و سرو <br />ز بهر ِ تو پرورده ام سالیان <br />نگه کن که تا شاد گردد دلت <br />به آب افتدت هر زمانی دهان <br />تمامت وجود ِ من ازآن ِ توست <br />بگیرش دمادم چو جان در میان <br />که صافی تر از من نه در عشق هست <br />میاسا دمی وُ غنیمت بدان <br /> <br />شنیدم که کُس تنگ تر گشت و گفت : <br />منم آن که بخشیده جان در جهان <br />اگر صاف و نا صاف ، زان ِ منی <br />تو را دوست دارم ؛ همیشه بمان <br />به درگاه ِ ما چون به پا خاستی <br />دهیمت درین قصر ِ فرّخ ، مکان <br />شب و روز قدر ِ تو دانسته ایم <br />ز پروردگانی وُ از راستان <br />ولیکن زبان در کش و شو خموش <br />بیا بر درم کش ، چه جای ِ زبان <br />فرو شو درین قصر ِ فرخنده چهر <br />برون آی باز و دگر رَه بران <br />که ما را خوشی زین شد و آمد است <br />نه سیری بُوَد گر بُوَد جاودان <br /> <br />درین بین کون ناله ای کرد زار <br />که ای کُس دگر بیش قصّه مخوان <br />به تنگیّ ِ من گر تو باشی ، رواست <br />فروشی اگر فخر بر آسمان <br />ز بس خایه بوسیده ام خسته ام <br />دلم گشته محزون و کاهد روان <br />مرا نیز سهمی بداده ز کیر <br />مهین ِ رسل ، ختم ِ پیغمبران <br />مگر باشی ای کیر کافر که باز <br />بگردانی از من رخ ِ خویش ، هان ! <br /> <br />چو کیر این حکایت شنید ، ایستاد <br />زمانی مردّد بدین هردُوان <br />بگفتا پس ای جان و جانان ِ من <br />زهم دست دارید اندر زمان <br />ره ِ چاره آسان ، چه جای ِ نزاع <br />کنون کم کنم این نفیر و فغان <br />شبی خانه در ساحت ِ کُس کنم <br />شبی کون بُوَد مر مرا میزبان <br /> ازآن شب دگر کون و کُس همجوار <br /> پذیرای ِ کیرند شادی کنان ! <br /> <br /> تیر ماه 1369 <br /> <br /> <br /> <br /> <strong>( 2 )</strong> <br /> <br /> در خیابان دلبران بسیارباشند و مرا <br /> سوی ِ ایشان میل ِ بسیارست و هستم شرمْ رو <br /> خواهم ار با دلبری مقصود ِ دل واگو کنم <br /> عاجزم ، گویی که می بندد کسم راه ِ گلو <br /> تا به جایی که کنم نفرت ز حال ِ خویشتن <br /> باغ در باشد کسی و اینهمه شیرین هلو <br /> وانگه از وی ساخته نبود چشیدن طعم ِ آن ؟ <br />بر چنین بی دست و پایی صد هزاران کن تفو ! <br /> <br />باید از فردا نهال ِ شرم از بن برکَنَم <br />کز نهال ِ شرم ناید حاصل و سود ای عمو <br />دیگر ار آید به چنگم خوشْ کُسی شیرین چو قند <br />در یکی لحظه کنم کیرم به صد جایش فرو <br /> آن نباشد که به ناکامی چو از او بگذرم <br /> آن طرف تر گویم ای فریاد ، صد حیف از کُسو! <br /> <br /> 27/4/69 <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <strong>( 3 )</strong> <br /> <br /> فدای ِ آن بر و باسن شوم من <br /> سراپا کیری از آهن شوم من <br /> پناه آرم به سوراخ ِ کُس و کون <br /> ز شخْ درد ِ جهان ایمن شوم من ! <br /> <br /> 1375 <br /> <br /> <br /> <br /> <strong>( 4 )</strong> <br /> <strong>قصیده ی ِ مروارید</strong> <br /> <br /> بسم الله الرّحمن الرّحیم <br /> دارم شخْ درد ِ کُست از قدیم <br /> بهر ِ کُس و کون تو حیران منم <br /> طالب ِ آن چشمه ی ِ حیوان منم <br /> سی و چل آمد به میان زاد ِ من <br /> اُشتر و خر رشگْ بر ِ گاد ِ من <br /> شحنه ی ِ کیرم چو غضب می کند <br /> کون و کُس از معرکه تب می کند <br /> <br /> دان که من از عرش فرود آمدم <br /> زان سوی ِ میدان ِ خلود آمدم <br /> تا چه مرا از وطن آواره کرد <br /> چرت ِ خداوندی ِ من پاره کرد <br /> بوی ِ کُس و کون به سحرگاه ِ تنگ <br /> با دل ِ سودا زده آمد به جنگ <br /> کیر ِ خری یافتم از کردگار <br /> تا که برآرم ز کُس و کون دمار <br /> عرش رها کردم و کیرانهْ سر <br /> سوی ِ زمین آمد و شد خرْ بشر ! <br /> <br /> 12-10 بهمن ِ 1375 <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /><strong> <br /> ( 5 ) <br /> سیّد ِ شرق</strong> <br /> <br /> دی سیّد ِ شرق با غلامی <br /> کز بار ِ غمش خمیده قدّم <br /> بر خاک نهاده سینه ، می گفت: <br /> یک بار ِ دگر؛ به حقّ ِ جدّم ! <br /> <em><strong>شمس ِ طبسی</strong></em> <br /> <br /> سیّد ِ شرق ملِک زاده بُوَد <br /> هر که بینی تو ورا گاده بود <br /> در به پرونده ی ِ اعمالاتش <br /> کون ِ ناداده و هم داده بود <br /> خوشگل آخوندک ِ خوبی بوده ست <br /> زین سبب ،لابد، بس داده بود <br /> بچّه آخوند چو خوشگل باشد <br /> کون ِ او سفره ی ِ بگشاده بود <br /> هر که بینی تو ورا گاییده ست <br /> وانکه ناگاده ملَک زاده بود ! <br /> باور ار می نکنی ، پرس ز شیخ <br /> کاو بسی بارش بنهاده بود <br /> باز، آلِش عمل ِ شیخان است <br /> علّتش نیز بسی ساده بود <br /> حجره ی ِ تنگ و دو کون در بر ِ هم <br /> شب چو آید ، ذکر استاده بود <br /> یا که خود این چو شود آماده <br /> آن دگر نیز هم آماده بود <br /> هنر ِ حوزه بود دادن ِ کون <br /> مجتهد ، رتبه ی ِ واداده بود <br /> چند گویی که نمی دانستی <br /> « سیّد ِ شرق » ملک زاده بود ؟! <br /> <br /> 4/4/76 <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <strong>( 6 )</strong> <br /> <br /> بسم الله الرّحمن الرّحیم <br /> ای به کُست کیر و عذاب ِ الیم <br /> کیر، ازیرا که نیازت بُوَد <br /> وان دگر از بس که تو نازت بود <br /> چند به کُس سربفرازی که من ؟! <br /> کیر ِ سرافراشته ام دست زن <br /> تا که بدانی که عمودی ست ژرف <br /> بهر ِ کُس و کون ِ تو چیزی شگرف <br /> کلّه ی ِ او خر به فغان آوَرَد <br /> پیرزن ِ مرده به جان آوَرَد <br /> کافر و از حوزه ی ِ اسلام دور <br /> نیز بسی مایل ِ اهل القبور <br /> تا بکَنَد سنگ ِ سر ِ گورشان <br /> مست بگاید همه مستورشان <br /> با سر و سرچشمه ی ِ کفری چنین <br /> خیز و بیا ضربه ی ِ کیرم ببین <br /> یک شب اگر با تو و شُرب ِ مدام <br /> خلوتی افتد بسپوزم تمام <br /> بردَرَم آن جایگه ِ ناز ِ تو <br /> نیز همان حقّه ی ِ طنّاز ِ تو <br /> <br /> دخترکا ! بنده ز شخْ درد مُرد <br /> کیر ِ چنین نیز ندانی تو خورد <br /> خیز و براین شانه بنه پای ِ خود <br /> باز کن آن جایگه ِ جای ِ خود <br /> تا چو سرش رفت مکرّر کنیم: <br /> « بسم الله الرّحمن الرّحیم » ! <br /> <br /> 20-19و22 اَمرداد ِ 77 <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <strong>( 7 )</strong> <br /> <br /> گفتم به رفیق ِ خویش روزی <br /> هشدار که پیش ِ من نگوزی <br /> گفتا چه کنم که کون گشاد است <br /> طبل ِ شکمم چو خیک ِ باد است <br /> گفتم بگذار چوب پمبه <br /> یا بوق ِ مرا به سان ِ چمبه <br /> القصّه به فکرم آفرین کرد <br /> بوق ِ من ازآن دوان گزین کرد ! <br /> <br /> 20/11/77 <br /> <br /> <br /> <strong>( 8 )</strong> <br /> <br /> کیر ِ مستی گر به کون ِ مست ِ دیگر رفت ، رفت <br /> تا به خایه درفشرد و تا به آخر رفت ، رفت <br /> صبح گر شرمندگی و اعتذاری بود ، بود <br /> ور فراموشی فزود و آن ز خاطر رفت ، رفت ! <br /> <br /> 76 یا 77 <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <strong>( 9 )</strong> <br /> <br /> دانش آموز وعده اش تخمی است <br /> چون که می گوید و نمی آید <br /> لیک اگر گویی اش بیا و بده <br /> بال و پر از عقاب برباید <br /> حیف ، پیر است و لاغر است و چَغَل <br /> کون ِ او خرس هم نمی گاید ! <br /> <br /> 28/2/79 <br /> <br /> <br /> <br /> <strong>( 10 )</strong> <br /> <br /> کیری دارم که خر ندارد <br /> خر این اندازه ذکر ندارد <br /> از بهر ِ وجود ِ اقدس ِ او <br /> کرّه خر و ماچه خر ندارد <br /> کیر و کُس و کون و هر چه کاف است <br /> بدْهد ، بکند ، خبر ندارد <br /> صد بار گرش به کون ببندی <br /> کون پاره کند ؛ حذر ندارد <br /> چون بر در ِ کُس نهد سر ِ خویش <br /> کُس ناله کند ؟ – اثر ندارد ! <br /> بس کون و کُس از ستم دریده است <br /> خود بر که که او ظفر ندارد !؟ <br /> موقوفه ی ِ اهل ِ جِدّ و تقوا ست <br /> وین قوم ازو گذر ندارد <br /> کون های ِ سپید ِ خود بیارید <br /> ای اهل ِ خدا ، ضرر ندارد <br /> ما گر نکنیم ، کیر ِ خر هست <br /> این هست و اگر مگر ندارد <br /> کیری زان سان که سوزنی گفت: <br /> « کیری دارم که خر ندارد ! » <br /> <br /> شهریور ِ 75 <br /> <br /> <br /> <strong>( 11 )</strong> <br /> <br /> هر شب که مه برآید ، کیر از سر ِ طرب <br /> دیوانه وار پاره هزاران رسن کند <br /> گه در خیال ِ کُس بُوَد و گاه کون و باز <br /> آن جنگ ها که با کُس و کون تن به تن کند <br /> کُس فوج فوج خندد و کون را زند کنار <br /> کون خویش را به تنگی ِ خود ممتحَن کند <br /> ای کون و کُس ! مدیح ِ شما می رود همی <br /> هرگه که کیر و خایه ی ِ من انجمن کند <br /> « گر برکنم دل از تو و بردارم از تو مهر » <br /> کیرم ز ناله خشتک ِ من پر حَزَن کند <br /> « ور هیچ چاره کرد ندانم غم ِ تو را » <br /> جلق ِ دودستی آید و ختم ِ سخن کند <br /> <br /> « گفتم چنان که گفت هنرمند ِ » ناشناس <br /> بیتی که شعر ِ ناب ازو کسب ِ فن کند: <br /> « کیرم ز بی کُسی در ِ مسجد فتاد و مُرد <br /> یک مؤمنی نبود که او را کفن کند ! » <br /> <br /> 17 خرداد ِ 75 <br /> <br /> <br /> <strong>( 12 )</strong> <br /> <br /> سخت در حیرتم ای شیخ بدین سیرت ِ زشت <br /> گل ِ منحوس ِ وجود ِ تو چرا وُ که سرشت <br /> باورم نیست خدا خلق ِ تو جاکش کرده است <br /> که ندارد دگری چون تو چنین نکبت و زشت <br /> یا شبی دیو کشیده ست به بر مادرکت <br /> یا خود ابلیس ِ لعین تخم ِ تو در مزبله کِشت <br /> ... <br /> رشته ی ِ عمر ِ شما پای ِ طرب را بسته ست <br /> ور نه با گلشن ِ گیتی چه نیازی به بهشت !؟ <br /> در روایت نسب ِ شوم ِ شما با که رسد ؟ <br />- مادرش گاد ، که این سلسله را پشم برشت ! <br />دین ِ تو نکبت و کارت همه احرار کشی ست <br />هیچ دد همچو تو آیین ِ شرارت ننوشت <br /> شعر ِ ما بیت به بیتش خط ِ آزادی ِ ما ست <br /> می زند گور ِ تو را نفرت ِ ما خشت به خشت ! <br /> <br /> 13/3/75 <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <strong>( 13 ) <br /> <br /> چار پاره ی ِ سه کاف </strong> <br /> <br />کُس نیمه شب به فِس فس ِ آرام <br />در گوش ِ کیر ناله ی ِ عشّاق می کند <br />کون می پرد ز خواب و بناگاه : غَرت ، غَرت <br />صد فحش ِ تر حواله ی ِ عشّاق می کند ! <br /> <br /> 16/11/81 <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <strong>( 14 ) <br /> نو پهلوانی <br /> ( یا : های کن ِ ایرانی ) </strong> <br /> <br /> ( 1 ) <br /> <strong>خسرو و شیرین و فرهاد </strong> <br /> <br />شیرین کُس ِ خویش باد می زد <br />خسرو سر ِ کیر چرب می کرد <br />فرهاد ز دور داد می زد ! <br /> <br /> ( 2 ) <br /> <strong>خسرو و شیرین و فرهاد</strong> <br /> <br />شیرین ، کُس ِ همچو نوش ازو بود <br />خسرو، همه حرف ِ توش ازو بود <br />فرهاد ِ نگون ، خروش ازو بود ! <br /> <br /> 16/11/81 <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <strong>( 15 )</strong> <br /> <br /> در نمازم چو ز خم کردن ِ تو یاد آمد <br /> حالتی رفت که آب ِ چُل ِ فرهاد آمد <br /> از چل ِ کافرم اکنون طمع ِ صبر مدار <br /> کآن تخرخُر که تو دیدی شد و، پر باد آمد <br /> کیر ساقی شد و کُس ها همه کونْ مست شدند <br /> موسم ِ گای ِ پس و پیش به بنیاد آمد <br /> بوی ِ بهبود ز اوضاع ِ جهان می شنوم <br /> جرج بوش آمد و دل زآمدنش شاد آمد <br /> ای عروس از ذکر ِ سخت شکایت منمای <br /> کون و کُس پاک بیارای که داماد آمد ! <br /> دلبران ِ دگران پنبه به باسن بستند <br /> زید ِ ما بود که با کون ِ خداداد آمد <br /> گیر دارند کسانی که کُس و کون گایند <br /> ای خوش آن کیر که جلقی شد و آزاد آمد <br /> شاطر از دسته ي ِ پارو به درم نه ذکری <br /> تا بگویم که ز تین ایجری ام یاد آمد ! <br /> <br /> 12 فروردین ِ 82 <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <strong>اصل ِ غزل ِ حافظ </strong> <br /> <br /> در نمازم خم ِ ابروی ِ تو با یاد آمد <br /> حالتی رفت که محراب به فریاد آمد <br /> از من اکنون طمع ِ صبر و دل و هوش مدار <br /> کان تحمّل که تو دیدی همه بر باد آمد <br /> باده صافی شد و مرغان ِ چمن مست شدند <br /> موسم ِ عاشقی و کار به بنیاد آمد <br /> بوی ِ بهبود ز اوضاع ِ جهان می شنوم <br /> شادی آورد گل و باد ِ صبا شاد آمد <br /> ای عروس ِ هنر از بخت شکایت منمای <br /> حجله ي ِ حسن بیارای که داماد آمد <br /> دلفریبان ِ نباتی همه زیور بستند <br /> دلبر ِ ماست که با حسن ِ خداداد آمد <br /> زیر ِ بارند درختان که تعلّق دارند <br /> ای خوشا سرو که از بار ِ غم آزاد آمد <br /> مطرب از گفته ي ِ حافظ غزلی نغز بخوان <br /> تا بگریم که ز عهد ِ طربم یاد آمد <br /> <br /> <br /> <strong>( 16 ) <br /> شوخی با رودکی ، پدر ِ شعر ِ پارسی </strong> <br /> <br /> بوی ِ کُس از هر کران آید همی <br /> بوی ِ کون خود بیش از آن آید همی <br /> کون ِ آن بت زیر ِ پای ِ کیر ِ شخ <br /> چون لحاف ِ پرنیان آید همی <br /> آب ِ کیرم از نگاه ِ کون ِ دوست <br /> شُرّ و شُر ، بی گایمان آید همی <br /> هی بخاران کون ِ خویش و شاد باش <br /> کیر زی تو شادمان آید همی <br /> كير ماه است و سرین ات آسمان <br /> ماه سوی ِ آسمان آید همی <br /> کیر مار است و کُس ِ تو آشیان <br /> مار توی ِ آشیان آید همی <br /> آفرین بر کون ِ تنگ ِ دوست باد <br /> گر به کُس اندر زیان آید همی ! <br /> <br /> 16 فروردین ِ 82 <br /> <br /> <br /> <br /> <strong>اصل ِ قصیده ي ِ رودکی</strong> <br /> <br /> بوی ِ جوی ِ مولیان آید همی <br /> یاد ِ یار ِ مهربان آید همی <br /> ریگ ِ آموی و درشتی راه ِ او <br /> زیر ِ پایم پرنیان آید همی <br /> آب ِ جیحون از نشاط ِ روی ِ دوست <br /> خنگ ِ ما را تا میان آید همی <br /> ای بخارا ، شاد باش و دیر زی <br /> میر زی تو شادمان آید همی <br /> میر ماه است و بخارا آسمان <br /> ماه سوی ِ آسمان آید همی <br /> میر سرو است و بخارا بوستان <br /> سرو سوی ِ بوستان آید همی <br /> آفرین و مدح سود آید همی <br /> گر به گنج اندر زیان آید همی <br /> <br /> <br /> <br /> <strong>( 17 ) <br /> باز هم رودکی !</strong> <br /> <br /> شاد زی با سپید کونان شاد <br /> که جهان نیست غیر ِ گاداگاد <br /> گاده را شادمان بباید بود <br /> زان سپس در پی ِ نگاده فتاد <br /> کون ِ آن نوجوان ِ غلمان ْ روی <br /> کُس ِ آن ماه روی ِ حورْ نژاد <br /> من و آن کون که او ندارد موی <br /> من و آن کُس که او نگشته گشاد <br /> چون کنی کون و کُس ، به شکرانه <br /> دادن ِ خویش را مبر از یاد <br /> نیک بخت آن کسی که داد و بکرد <br /> شور بخت آن که او نه کرد و نه داد <br /> عمر کوته بُوَد چو گای ِ خروس <br /> چون خروسان مدام باید گاد ! <br /> حاصل ِ عمر چیست ؟ مستی و گای <br /> مست می گای ؛ هرچه بادا باد !! <br /> <br /> 16 فروردین ِ 82 <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <strong>اصل ِ غزل ِ رودکی </strong> <br /> <br /> شاد زی با سیاه چشمان شاد <br /> که جهان نیست جز فسانه و باد <br /> زآمده شادمان بباید بود <br /> وز گذشته نکرد باید یاد <br /> من و آن جعد ْ موی ِ غالیه بوی <br /> من و آن ماهروی ِ حور نژاد <br /> نیکبخت آن کسی که داد و بخورد <br /> شوربخت آن که او نه خورد و نه داد <br /> باد و ابر است این جهان ِ فسوس <br /> باده پیش آر، هر چه بادا باد ! <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <strong>( 18 ) <br /> بازسُرایی ِ قطعه ای از: <br /> بندار ِ رازی </strong> <br /> در تعلیقه ي ِ« هزّالان ِ ادب ِ پارسی » در معرفی ِ شاعر ِ بزرگ و نام آور ِ سده ي ِ چهارم : بندار ِ رازی ، دو نمونه شعر نقل کرده ام ؛ دوّمی قطعه ای است که به گویش ِ محلّی ِ خود [ گونه ای از فارسی که – گویا – از برخی جهات میانه ي ِ پهلوی و فارسی ِ دری بوده و در سرزمین های ِ غربی ِ ایران ِ بزرگ رواگ داشته ] سروده است. شعری است بسیار زیبا ، که دین ستیزی ِ وی را بدرستی نشان می دهد. <br /> امروز، 19/1/82 ، در میان ِ برخی اوراق به قطعه ای برخوردم که 26/3/80 گفته شده ، و باز سرایی ِ همین شعر ِ بندار است ؛ قدری امروزی تر. و صد البتّه : <br /> میان ِ شعر ِ من با شعر ِ بندار <br /> تفاوت قدر ِ شَعر و شِعر باشد ! <br /> چون در آن تعلیقه نمی گنجد ، اینجا می آورم: <br /> روزی آخوندی در شابدولظیم <br /> سر ِ منبر گهر ِ دین می سُفت <br /> که همه جای ِ بدن روز ِ جزا <br /> دهد اقرار بر اعمال ِ نهفت <br /> زنکی بر کُس ِ خود می زد مشت <br /> کای بسا کُس که تو کُس خواهی گفت !! <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <strong>چند یادداشت</strong> <br /> قطعه ی شماره ی <br /> <strong>5</strong> <br /> شیخ - دوست و هم حجره ی سیّد شرق <br /> <strong> 9</strong> <br /> :این بیت از پاسخ ِ دوست عزیز است <br /> گفته ای پیر و لاغر و چغلم <br /> پس چرا پشت ِ خود دهی بغلم !؟ <br /> <strong>11</strong> <br /> مصرع ها از مسعود ِ سعد ؛ پاره مصرع از م . امید ؛ و بیت از حکیم لاادری است. <br /> <strong>15</strong> <br /> تخرخُر ، مصدر ِ جهلی است ، از خُرخُر <br /> <strong>16</strong> <br /> به جای « شادمان آید همی » می توان « شخ دوان آید همی » گذاشت <br /> <strong>17</strong> <br /> اصل ِ غزل ِ رودکی ، دو سه بیت ِ دیگر هم دارد که نقل نکرده ام <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <strong>تعلیقات</strong> <br /> <br /> <br /> <strong>( 1 )</strong> مذاکره . بیت ِ 16 : مرا نیز سهمی بداده ز کیر <br /> در کتب ِ تواریخ ِ صدر ِ اسلام ، و سیر و تفاسیر، آمده است که نرینگان ِ مکّیان بعضاً با مادینگان ِ خویش از طریق ِ « دُبُل » ( = دُبُر = کون ) نیز مجامعت همی کردندی ؛ و پس از هجرت ، برخی از ایشان با مادینگان ِ مدنی وصلت به هم رسانیده و خواستندی که همچنان از دبل ِ نیز بهره برندی ، و آن مادینگان به دم ِ ایشان نیامدندی و کون ِ خود دو دستی بچسپیدندی و گای ِ پسینه ندادندی . و چون نرینگان ِ دبل دوست ِ مکّی به زور جماعیدندی ، مادینگان ِ مدنی شاکی شدندی به حضرت ِ ختمی مرتبت ؛ و پس آنگاه وحی ِ بیامدی که پارسی ِ آن ایدون بُوَدی : « زنان ِ شما کِشت ِ شما اند ؛ بیایید به کشت ِ شما هر چگونه که خواهید ... » ( بقره ، 223 . از ترجمه ي ِ تفسیر ِ طبری ، ج 1 ص 139 ) <br /> <br /> آیه ، البت دو پهلو ست و تا به امروز در باب ِ آن نتیجه و برداشتی یک سویه به حاصل نیامده است . آنان که به دُبُل رغبتینایی دارند به قید ِ « هر گونه » می چسپند ، و مخالفان ِ کون به لفظ ِ « کشتزار » ! <br /> اگر از بنده پرسان کنید می جوابم که : گای ِ پسینه – چه با مادینه و چه با نرینه ي ِ کم زاد – زاد و پیشینه ای به قدمت ِ انسان دارد . بدان روزگار که آدمی اندکی می فهمید امّا هنوز چاردست و پا راه می رفت ، به وقت الگای، نرینه کون ِ مادینه را بغل همی کردی و به سبب ِ قرابت ِ این دو گای ْ جای، گهگاه ذکر به دبل نیز همی شدی . ( در حقیقت ، درآن روزگاران ِ دور، قُبُل و دُبُل در یک سمت واقع می شده است !! ) <br /> واقع ِ امر این است که در این یک فقره اجازه ی ِ نرینگان قطعاً به دست ِ مادینگان است . مولانا عبید می گوید : « مولانا عضد الدّین به خواستاری ِ خاتونی فرستاد. خاتون گفت : من می شنوم که او فاسق است و غلامباره ، زن ِ او نمی شوم. با مولانا بگفتند ؛ گفت : با خاتون بگویید از فسق توبه توان کرد و غلامبارگی به لطف ِ خاتون و عنایت ِ او باز بسته است ! » ( رساله ی ِ دلگشا ) <br /> <strong>( 4 )</strong> قصیده ی ِ مروارید. این نام را از منظومه ای برگرفته ام که [ نام ِ اصلی ِ آن « جامه ی ِ فخر » است و ] مولانا عبدالحسین ِ زرّین کوب آن را در کتاب ِ « ارزش ِ میراث ِ صوفیّه » [ پیوست ؛ ص 8-284 ] نقل فرموده . این قصیده « در نیمه ی ِ دوّم ِ قرن ِ دوّم ِ میلادی به زبان ِ سُریانی انشاء شده است . » به تصوّر ِ نگارنده ( میتیلات ) مضمون ِ « جامه ی ِ فخر » ، « تعلّق ِ روح به عالم ِ عُلوی ، و اشتیاق ِ بازگشت بدان عالم » است ، که مشخّص ترین باور ِ گنوسی است . ( برای ِ این نحله ، بنگرید به : لغت نامه، ذیل ِ « گِنُستیسیسم » ، یا مأخذ ِ آن : کریستن سن ؛ ایران در زمان ِ ساسانیان ) <br /> همچنین ، در این مثنوی ِ کوتاه ، به فروید نظر داشته ام و این که : آلت ِ تناسلی ، نقطه ی ِ اتّصال ِ آدمی به جهان ِ هستی است ! <br /> ضمناً این مثنوی نظیره یا نقیضه ای برای ِ آغازه ی ِ « مخزن الاسرار » ِ نظامی نیز تواند بود : <br /> بسم الله الرّحمن الرّحیم <br /> هست کلید ِ در ِ گنج ِ حکیم <br /> <strong>( 5 )</strong> سیّد ِ شرق . « آماده » لطیفه ای دارد : دو شاگرد نقّاش در طبقه ای از یک بنای ِ تازه ساز دیوار رنگ می کنند . دو سه ساعتی از شب گذشته ، برق می رود . بناچار به جاخواب – که عبارت است از قطعه کارتنی باز شده – می روند و دراز می کشند . ده دقیقه ای می گذرد . یکی از ایشان زمزمه می کند : من آماده ام . و دیگری می گوید : من هم آماده ام . اوّلی می گوید : من آماده ی ِ آماده ام ، و دوّمی می گوید : من هم آماده ی ِ آماده ام . اوّلی می گوید : من کاملاً آماده ی ِ آماده ام ؛ و دوّمی می گوید : من آماده ی ِ آماده ی ِ آماده ام ... و بناگهان برق می آید : هر دو شلوار ِ خود را پایین کشیده اند و هریک کون ِ خود را به دیگری کرده است ! و زبان ِ حال ِ ایشان ، این عامیانه : ( بیت ) <br /> از داده وُ نداده <br /> آماده ایم ، آماده ! <br /> <strong>( 14 )</strong> نو پهلوانی . <br /> مولانا اخوان ِ ثالث ، نظر به قطعه شعر ِ ناب ِ بازمانده از پَهلبَد ِ مَروْزی سراینده و خنیاگر ِ بزرگ و نامدار ِ دوره ي ِ ساسانی [ که آن را « خسروانی » خوانده اند ] نموده و به پیروی ِ وی ، چند شعر ِ بسیار زیبا در قالب ِ سه گانی - و البتّه به وزن ِ عروضی - سروده و آن ها را « نو خسروانی » نامیده است . ( برای ِ « خسروانی » ِ بازمانده ي ِ پهلبد ، بنگرید به : 1- موسیقی ِ شعر ؛ از مولانا استاد شفیعی کدکنی ، ص 561 و بعد . 2- وزن ِ شعر ِ فارسی ؛ از مولانا خانلری ، ص 55 . [ البتّه وی نامی برای ِ این شعر نیاورده . ] 3- بدایع و بدعتها و عطا و لقای ِ نیما یوشیج ؛ از مولانا اخوان ، ص 605 و بعد .4- ... / و برای ِ « نو خسروانی » های ِ اخوان ، بنگرید به : دوزخ امّا سرد . ) <br /> نگارنده که در نام ِ « خسروانی » برای ِ شعر ِ پهلبد ، با بزرگواران اختلاف ِ نظر دارم و آن را « پهلوانی » می نامم ( و این موضوع را در یادداشتی بلند که به زودی آماده ي ِ نشر خواهد شد ، باز نموده ام . ) به « نو پهلوانی » قائل شده ام. بی نیاز از یادآوری است که « های کُن » که به نقیضه ي ِ « هایکو » ي ِ ژاپنی ها ست اختصاص به هزل دارد ! <br /> ( ... ) در نگارش ِ انجامه – ترقیمه ( = اسپری شد این کتاب ... ) که اینک عکس ِ آن را خواهید دید ، به ترقیمه ي ِ نسخه ي ِ منحصر به فرد ِ « ترجمان البلاغه » ي ِ محمّد بن عمر رادویانی ، به خط و قلم ِ ابوالهیجا [ با کنیه ي ِ ما : ابوالهجا ، اشتباه نشود ! ] اردشیر بن دیلمسار ِ نجمی ِ قطبی ِ شاعر ، دوست و شاگرد ِ اسدی ِ توسی ، که اسدی کتاب ِ « لغت فُرس » را به خواهش ِ وی تألیف نموده ، نظر داشته ام . ( برای ِ ملاحظه ي ِ عکس ِ این ترقیمه ي ِ زیبا – و نیز عکس ِ برگ ِ نخست ِ این نسخه – و لذّت بردن از خطّ ِ نسخ ِ کهن ِ اردشیر ِ دیلمسار ، بنگرید به کتاب ِ ارزنده ي ِ « تاریخ ِ نسخه پردازی ... » از مولانا نجیب ِ مایل ِ هروی ، ص 539 و 542 . به گُمانم پرفسور مولانا احمد ِ آتش ، همراه با چاپ ِ حروفی ِ« ترجمان البلاغه » ، عکس ِ کلّ ِ نسخه را نیز عرضه نموده است . متأسّفانه این نابودمند از این کتاب نسخه ای نداریمی .) <br /> □ <br /> تقلید ِ خطّ ِ اردشیر ِ دیلمسار ، البتّه میسّر نشد ؛ که فرموده اند : <br /> کار ِ هر چُل نیست کون بسپوختن <br /> کیر ِ شخ می خواهد و صد فوت و فن ! <br /> <br /> فروردین 82 . <strong>میتیلات</strong> <br /> <br /> <br /> <br /> این هم عکس ِ انجامه – ترقیمه ي ِ نابودمند : میتیلات <br /> <br /> که متأسّفانه اثری از آثارش نیست ؛ چون راه ِ آوردن ِ تصویر را نمی دانم <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <strong>نمایه ي ِ منابع و مراجع و مآخذ </strong> <br /> <br /> ایران در زمان ِ ساسانیان ؛ کریستن سن . ترجمه ي ِ رشید یاسمی . <br /> اقطار القطبیّه ( رک : تعلیقات ِ اصل ِ ترانه ها ؛ ش 30 ) . <br /> ازین اوستا ؛ م . امید ( اخوان ثالث ) انتشارات ِ مروارید . <br /> از پست و بلند ِ ترجمه ؛ کریم امامی . نیلوفر ، اوّل ، 1372 . <br /> ارغنون ؛ م . امید . مروارید . <br /> ارزش ِ میراث ِ صوفیّه ؛ زرین کوب . امیر کبیر . <br /> بدایع و بدعتها و عطا و لقای ِ نیما یوشیج ؛ م . امید . بزرگمهر . <br /> پیشاهنگان ِ شعر ِ پارسی ؛ محمّد دبیر سیاقی . شرکت ِ سهامی ِ کتابهای ِ جیبی . <br /> تاریخ ِ نسخه پردازی ... ؛ نجیب ِ مایل ِ هروی . <br /> تذکره الشّعرا ؛ امیر دولتشاه ِ سمرقندی . چاپ ِ محمّد ِ رمضانی . <br /> تذکره ي ِ میخانه ؛ ملا عبد النّبی فخرالزّمانی . تصحیح ِ احمد ِ گلچین ِ معانی . <br /> ترجمه ي ِ تفسیر ِ طبری . تصحیح ِ حبیب ِ یغمایی . <br /> چراغ ِ هدایت ( فرهنگ ِ فارسی ) ؛ خان آرزو . [ همراه ِ غیاث اللّغات ] <br /> چهار مقاله ؛ نظامی ِ عروضی ِ سمرقندی . تصحیح ِ محمّد ِ معین . <br /> خمسه ي ِ نظامی . چاپ ِ بازاری ِ امیر کبیر . <br /> دوزخ امّا سرد ؛ م . امید . <br /> دیوان ِ انوری . تصحیح ِ سعید ِ نفیسی . <br /> دیوان ِ انوری . تصحیح ِ مدرّس ِ رضوی . <br /> دیوان ِ ایرج میرزا . ( جیبی . هدیه ي ِ خسرو ) . <br /> دیوان ِ حافظ . ( چند چاپ ) . <br /> دیوان ِ سوزنی . ( مشخّصات را به یاد ندارم . ) . <br /> دیوان ِ شفایی اصفهانی . تصحیح ِ عبدالعلی بنان . <br /> دیوان ِ ظهیر ِ فاریابی . به اهتمام ِ حاجی شیخ احمد ِ شیرازی . <br /> دیوان ِ مسعود ِ سعد . تصحیح ِ رشید یاسمی . <br /> دیوان ( اشعار ِ بازمانده ي ِ ) مهستی گنجوی . به اهتمام ِ طاهری شهاب . <br /> دیوان ِ یغما جندقی . به اهتمام ِ سید علی آل داود . <br /> رباعیّات ِ خیّام . ( رک : پیشانه ي ِ « تعلیقات ِ اصل ِ ترانه ها » ) <br /> رساله ي ِ دلگشا . ( ← کلّیّات ِ عبید ِ زاکانی ) <br /> سخن و سخنوران ؛ فروزانفر . <br /> شاعران ِ بی دیوان .تصحیح ِ محمود ِ مدبّری . <br /> صحاح الفرس . تصحیح ِ عبدالعلی طاعتی . <br /> طربخانه . یار احمد ِ رشیدی . تصحیح ِ همایی . <br /> فرهنگ ِ فارسی ِ معین . <br /> فرهنگ ِ کوچک ِ زبان ِ پهلوی ؛ دیوید نیل مکنزی . ترجمه ِ مهشید ِ میر فخرایی . <br /> کلّیّات ِ عبید ِ زاکانی . چاپ ِ انتشارات ِ اقبال . <br /> کلّیّات ِ عبید ِ زاکانی . تصحیح ِ محمّد جعفر ِ محجوب . امریکا . <br /> لطایف الطّوایف ؛ فخر الدّین علی صفی . تصحیح ِ گلچین ِ معانی . <br /> لغت فرس . تصحیح ِ مجتبایی / صادقی . <br /> لغت نامه . <br /> المعجم ؛ شمس ِ قیس ِ رازی . تصحیح ِ قزوینی . مجدد : مدرّس ِ رضوی . <br /> موسیقی ِ شعر ؛ محمّد رضا شفیعی کدکنی . <br /> نزهه المجالس ؛ جمال ِ خلیل ِ شروانی . تصحیح ِ محمّد امین ریاحی . <br /> وزن ِ شعر ِ فارسی ؛ خانلری . <br /> هزلیّات ِ فوقی یزدی . تصحیح ِ مدرّس ِ گیلانی . <br /> <br /> □ <br /> یادآوری ِ پایان : گذشته از اندک موارد ِ نادرستی ِ حروف نگاری که ممکن است وجود داشته باشد ، دو مورد ِ اساسی هست که درآن خلاف ِ نظر ِ خویش عمل کرده ام و این از راه ِ ناچاری بوده ، چون برنامه ي ِ فارسی ِ مورد ِ استفاده ي ِ من کمبود دارد : 1- نشانه ي ِ اضافه در واژه های ِ پایان یافته به « های ِ بیان ِ حرکت » مانند ِ خانه و ... ، که ناچار به صورتِ « ي ِ » آمده ؛ در حالی که باید با همزه می آمد .2- چند مورد واژه ي ِ عربی هست که باید به « تای ِ گرد ِ دو نقطه » نوشته شود و من پیدا نکردم و ناچار « ه » آورده ام . 3- « عجالتاً » هم باید با تای ِ گرد نوشته می شد که نشد ! <br /></font></font></p> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7272770-108991654771561489?l=khayyami.blogspot.com' alt='' /></div>mitilathttp://www.blogger.com/profile/08872053363062023124noreply@blogger.com0